Inzendingen gedichtenwedstrijd

Exodus

 

Toen de hekken kwamen

waren bijna alle huizen

uitgeruimd en leeggeroofd

hier een wasrek

daar een knikker

 

lantaarnpalen uitgedoofd

 

Toen de hekken kwamen

kwamen ouwe kerels

met hum brommers

en die stonden daar

voor het hek hun peuk te roken

dag om dag, voor twee, drie jaar

 

Graafmachines kwamen

rukten het verleden uit

tot en met de laatste tegel

met een donderend geluid

daarna viel een grote stilte

tussen zand en stof

 

zwierf het laatste restje kinderkamer

beertjesbehang, vaal en dof

En de ouwe kerels staarden

zonder tranen voor zich heen

achter ijzerwerk gevangen

toen het stratenplan verdween

hopeloos naar thuis verlangen

onder dikke lagen zand.

 

 

Toen de nieuwe huizen kwamen

veranderde ook het bezoek

soms stonden ze warempel samen

jonge stellen, oude kerels,

nieuwe rijken, oude dromen

grote plannen, andere koek

 

Niemand wisselde een woord

 

Toen de hekken gingen

kwamen ook de kerels

een voor een niet langer meer

 

jonge vrouwen, kinderwagens

klikklakken nu op en neer

maar bij mij is het gebleven

het gevoel ontheemd te zijn

in de eigen leefomgeving

waarom toch die pijn,

immermeer te kunnen aarden

 

 

 

het verlies al te doorstaan

het vergaan al te voorvoelen

Achter elke nieuwe steen?

 

Elger Niels

 

Leiden Noord

 

MooiNoord

Ik ga akkoord

met al de veranderingen

 

al die nieuwe dingen

 

Wat eens was

was eens wat

zijn nu herinneringen.

 

Mathilde Janssens

 

De Haven

 

Als ik slenter langs de haven

van m'n eigen oude stad

Denk ik vaak

we hebben nooit een heel groot schip gehad

 

Maar ik leerde er daar zwemmen

ging er schaatsen ieder jaar

De paarden kon je temmen

's zomers stonden die dan daar

 

Er stond ook een bruggewachtershuisje

Hij liet je door

voor nog geen piek

De bruggen zijn elektrisch nu

en de havenmeester ziek

 

Het is veranderd in de jaren

er zit nu een terras

Ik speelde er in m'n kinderjaren

lang geleden

het lijkt alsof het gisteren was

 

Zit hier dagelijks wat te schrijven

en me te koesteren in de zonneschijn

Die haven zal nog jaren blijven

maar 't zal nooit meer

hetzelfde zijn.

 

Free

 

 

 

 

Voor wat mij geroerd heeft en geraakt

Heb ik een gedicht gemaakt

 

Van kleuren en geuren

Van winter tot lente

Van dagen die vol zijn

of stille momenten

 

Van blijdschap en een lach,

Maar ook van een traan

die zo nu en dan mag

 

De zon op je weg

Voel vreugde en licht

Dat wens ik ieder toe,

aan het eind

van mijn gedicht

 

Ria Plu

 

Ik...

 

Innerlijk diep verborgen

Achter een hek van goud

Ligt mijn hart te kloppen

Terwijl het mijn gevoelens verborgen houdt

 

Ik schreeuw en ik duw

Maar het hek wil niet open

Ik heb niet genoeg kracht...

 Kan alleen op hulp hopen

 

Mijn kracht neemt af

En zo uitgepuyt als ik ben

Blijf ik zoeken naar de sleutel

Net zolang tot ik mijn gevoelens ken

 

Nheza Mandil

 


 

Deel pagina